Gisteren zijn Rob en ik weer eens lekker een avondje samen uit geweest. En mijn lieffie gaat gelukkig graag een keer met me naar een concert van Marco. Helaas had hij wat licht last van migraine, maar het ging allemaal redelijk goed en hij wilde dit niet missen! 

Ik ben nog bezig met een concertverslag van Utrecht en Den Haag, dus dat volgt nog! Maar deze foto van mijn favoriete mannen moet even in een apart logje. Ze zijn me allebei zo dierbaar, staan zo dichtbij me en ik geniet zo van hun aanwezigheid en nu.... heb ik gewoon een foto met hen samen. *straal*



Eerst twijfelde ik nog of ik een foto zou vragen omdat Marco zich zo ziek voelde. Maar volgens de handleidingschrijfster en expert Nathalie, zou ik de keus gewoon aan Marco zelf moeten laten of hij dat wel of niet zou willen. Deze wijze uitstpraak was precies dat kleine zetje dat nodig was om me over de streep te trekken (en geheel volgens de handleiding, haha). Marco riep al naar Rob, wat staat ze er mooi op he? Doelend op de foto van #1MB. Ik vroeg hem of het mogelijk was een foto te maken met mijn twee favoriete mannen en daar werd heel lief gelijk gehoor aan gegeven. Marco dirigeerde mij naar het midden, zoals het hoort. En daar stond ik dan een hemels ogenblik lang tussen mijn favo's!! Het meisje dat de foto maakte, hield mijn camera rechtop en drukte af. Toen zei Marco, maak hem ook nog even andersom, hij moet er ook nog op... Ook geheel volgens handleiding, want dan duurt het hemelse ogenblik nog langer. Haha, toen ik de foto's terugkeek, zag ik dat op de eerste inderdaad alleen Marco en ik en de arm van Rob te zien waren. Ze had, in de stress van het ogenblik dat ze oog in oog met Marco stond en dat hij ook nog in haar camera keek, helemaal over het hoofd gezien dat we met zijn drietjes stonden. Tja, ik begrijp dat dan weer wel... Heerlijk, ik ben er zo blij mee!!

Op maandagmiddag 17 oktober kreeg ik een berichtje van Nathalie of ik het leuk zou vinden om mee te werken aan een nieuw en eenmalig magazine van Marco dat #1MB zou gaan heten . Een interview en een foto erbij. Of ik dat leuk vond, was een flink understatement!! Natuurlijk wilde ik mijn verhaal delen.

We spraken woensdagochtend 19 oktober om 10.30 uur in Almere af. Ik bracht de kids naar school en checkte nog even mijn mail. Goed dat ik dat deed, want ik kreeg het advies een extra laagje mascara op te doen omdat de fotografe ook die ochtend naar Almere zou komen. OK, geen tijd voor kappers, visagisten en een nieuwe outfit dus, schakelen en gaan! Het magazine zou ook al over anderhalve maand in de winkels moeten liggen en de beslissing om het te maken was pas net genomen. Marco was er heel enthousiast over en gelukkig heeft hij een team om zich heen dat met volle inzet een prachtig tijdschrift in elkaar zet!! En ik mocht zomaar een klein schakeltje in het geheel zijn.


Ik kwam iets te laat in Almere aan, want ik had toch een extra kwartiertje genomen voor haar en make-up. Alles moest natuurlijk wel prima OK in orde zijn!! Nathalie en ik begonnen vast met bijkletsen in de auto, want Lido was nog niet open. Heerlijk was dat. We spreken elkaar niet vaak, maar als we dat doen, is het ook gelijk weer zo vertrouwd. Nathalie vertelde dat Marco zelf had aangegeven welke fans hij in zijn magazine wilde, daar maakte mijn hart wel even een sprongetje van. Wat een eer om voor zo’n leuk project uitgekozen te worden! Eenmaal binnen, gingen we aan de slag. Interview wil zeggen, voice-recorder aan, vragen stellen en dan vlot en leuk antwoorden. Het was even wennen. Nathalie kent natuurlijk mijn verhaal van A tot Z en ik moest het toch vertellen alsof ze het niet kende. Maar al gauw zat ik er helemaal in en vertelde ik wat Marco voor me betekent en betekend heeft en ook de fans en de vriendschappen die hieruit zijn ontstaan. Hoe puur en authentiek Marco is en hoe leuk ik het vind wat hij allemaal voor zijn fans doet en over heeft. Nathalie hoefde me niet veel te vragen, als ik eenmaal over Marco begin, ben ik eenvoudig niet te stoppen. 

De fotografe kwam binnen en keek rond of ze ons zag zitten. Ze keek ons aan, maar dacht niet dat wij in een interview verwikkeld waren. Het zag er zo vertrouwd uit. Juist, zo voelde het ook! Beter kan het toch niet, met een lieve vriendin heerlijk lunchen en lekker lang over je favoriete onderwerp mogen kletsen. Het nuttige met het aangename verenigen, ik heb ervan genoten! Uiteindelijk wilde Nathalie nog weten of ik sex met Marco zou willen, maar dat deel heeft #1MB niet gehaald, dus dat zullen jullie nooit weten, hahaha!

Om half 1 was het volgende interview met Wilma en Frenk en toen mocht ik met de fotografe op pad voor een leuke fotoshoot. Ik had alle tijd en ze vroeg of ik haar wilde helpen met wat proeffoto’s om zo de juiste plek te zoeken voor de fotoshoot die ze met de anderen ook nog zou doen. Ze had de omgeving wat verkend en plantte me neer op een aantal plekken. Ik probeerde haar aanwijzingen te volgen en dat ging allemaal prima. Het was wat donker weer en soms begon het te regenen. Ze checkte het licht en de compositie en riep dat ze wat testfoto’s ging maken. Op dat moment keek ik even naar Lido waar ik Nathalie zag zitten met Wilma en Frenk. Even mijn gezicht ontspannen van het vele glimlachen. En het grappige is dat die foto is uitgekozen en niet degene waar je zo hard je best doet om leuk op de foto te komen.

Na ongeveer een uur en zo’n 100 foto’s verder ging ik weer naar huis. Met een enorme grijns op mijn gezicht. Eenmaal thuis sprong ik mijn MSN in met Patricia die ook een van de vier #1MB portretten zou worden. We hebben samen heerlijk zitten nastuiteren. Het moest allemaal nog even geheim blijven, dus ik was blij dat ik mijn gehyper met iemand kon delen. Op 9 november zag ik Marco na het concert in Vredenburg. Hij pakte me vast, gaf een dikke knuffel en zei dat het artikel heel erg gaaf geworden was. Zo leuk!

Daarna werden we als #1MB portretten samen met nog wat andere fans gevraagd als publiek voor DWDD en dat was ook super om mee te maken. Marco was heel  enthousiast om ons allemaal weer te zien. En toen we werden verzocht de zaal te verlaten en Marco de andere kant op mocht, liep hij lekker met ons allen naar buiten. Hij was duidelijk nog niet klaar! Hij gaf me een kn uffel en riep dat het zo leuk was om me telkens even te zien. Nou eensgelijks hoor Marco! Nathalie liet de drukproeven van #1MB aan ons zien. En dat zag er veelbelovend uit! De volgende dag volgde een berichtje op mijn log van Marco dat hij zo blij was met mijn bijdrage aan het #1MB (en waar de logjes bleven, nou hier!!). Zo lief!

Wat een voorpret heb ik de afgelopen maand gehad. Vooral als je weet dat je in het blad staat en er overal filmpjes en twitterberichten over verschijnen. Marco die op TV zegt dat er dingen in het blad staan die over 10 jaar nog leuk zijn om te lezen, ik voel me uiteraard persoonlijk aangesproken. Albert die in Boulevard zegt alle nummers 1 staan in dit blad, haha het werkt goed voor je zelfvertrouwen hoor 

Ik ben heel trots op het eindresultaat dat ik gisteren in de winkel aantrof. Bij de AKO waren ze het blad net in het schap aan het zetten. Ik sta erin riep ik! De verkoopster keek gelijk even mee over mijn schouder en vroeg me of ik ook wat deed in de muziek. Ja, ervan genieten!! De komende week staat er een grijns op mijn gezicht. Wat bijzonder om in het blad van Marco te mogen staan tussen de voor hem dierbare mensen.

Lieve Marco, ik voel me vereerd dat je me voor jouw #1MB magazine hebt gevraagd. Het resultaat is ook heel gaaf geworden! Ik heb het meer dan graag gedaan en ben #1MegaBlije vrouw :-) Dinsdag kom ik als het even kan langs in Zoetermeer voor een handtekening hoor!!

Vandaag was het zover, de eerste schooldag van Nathan! Op 24 augustus wordt hij vier en het is tijd om hem te laten wennen op school. Er waren nog twee kindjes die voor het eerst kwamen, dus lekker druk voor de juf! Nathan is er al een hele tijd mee bezig dat hij naar de basisschool gaat. Hij gaat tig keer naar de wc van de spanning (ik heb hem zelfs op blaasontsteking laten testen bij de huisarts) en hij laat regelmatig vallen dat hij geen grote jongen wil worden en klein wil blijven. We hebben er maar zo luchtig mogelijk over gedaan en geprobeerd er een leuk feestje van te maken voor hem.


Mila wilde graag met Nathan mee naar zijn klasje en ze ging aan haar meester vragen of ze wat later naar haar klas mocht. Gelukkig vond haar meester het goed en al gauw nam grote zus haar broertje aan de hand. Nathan mocht zijn tien uurtje en drinkpakje in het grote krat zetten en Mila zocht zijn stoeltje vast op. Handig zo’n zus! Ze hield beschermend haar armpje om hem heen en Nathan hield haar arm weer vast. Fijn om te zien hoe ze er voor elkaar zijn. Nathan werd aan een tafeltje gezet op zijn stoeltje maar toen besefte hij zich ineens dat wij weg zouden gaan en hij zwaait ons dan altijd uit op het kinderdagverblijf… Daar kwam het knalrode gezichtje en opwellende tranen (en mijn moederhart deed mee). Ik zei hem dat hij ons best mocht uitzwaaien en we gaven hem nog een dikke kus. Zijn juf nam hem bij de hand toen hij op de gang ging zwaaien, maar hij is groot genoeg om zelf te zwaaien, dus hij ging zijn hand lostrekken. Op het kinderdagverblijf ging hij immers ook altijd zelfstandig bij het raam zwaaien en dan zelf de klas weer in. Ik weet niet hoe de juf zijn actie inschatte (driftbui op de loer of gaat hij wegrennen? en ze zei, ik neem hem even mee naar binnen en trok Nathan de klas weer in. Dat wilde Nathan natuurlijk niet (en ik was het er ook niet mee eens). Gelukkig kwam ze even later met Nathan op de heup weer naar buiten om het uitwuif ritueel af te maken, want dat was nog niet klaar.

 
 

Tja en dan sta je weer buiten, het blijft een raar gevoel. Je jongste ook op school. Ik ben benieuwd naar alle verhalen vanmiddag.

Nu lekker een bakkie thee voor mama en het allemaal even van me afschrijven. Het is een weer zo’n prachtige mijlpaal in het leven! En wat is het stil in huis.

****Update**** Nathan is inmiddels weer thuis, de woensdag is gelukkig maar een korte dag. Hij zat vol verhalen en hij vertelde gelijk honderd uit. Ze hebben een prullenbak in de klas en hij was een paar keer naar de wc geweest. De juf vertelde dat hij het heel goed had gedaan voor een eerste wendag. Hij deed goed mee, kwam aan het eind helemaal los en had al wat praatjes. Hij had een tijd in de bouwhoek gezeten en met Anthony gespeeld (die kent hij uit de buurt). Thuis kroop Nathan lekker bij me op schoot en vertelde dat er toch nog wat traantjes kwamen toen wij weg waren. Hij mocht bij de juf op schoot en toen gingen de traantjes weer weg (ahhh). Hij vertelde over de bouwhoek, de auto’s en de zandbak en ook over het speeltoestel op het plein. Hij was op de trap en durfde niet verder, dus toen ging hij weer naar beneden. Haha, heerlijk dat hij zoveel vertelt over zijn eerste schooldag. Er was ook getrakteerd, dus hij wil ook graag trakteren als hij jarig is. Oh en hij had zijn tien uurtje helemaal opgegeten en zijn pakje leeggedronken. Ook had hij een sticker op zijn hand gekregen omdat hij zo lief was geweest. Al met al heeft hij een prima eerste dag gehad en hij wil volgende week graag weer een keer wennen. Blij, blij!

Mila is net zo’n muziekliefhebber als ik. Deze zomer waren we even bij een after beach party bij een Zweeds hotel aan zee. Daar was een live band aan het spelen en Mila vond het te gek. Haar broer daarentegen stond met zijn vingers in beide oren. Herrie, mama kunnen we hier weg? Als we in de auto rijden, draaien we vaak de CD van Nikki omdat Mila haar muziek ook erg leuk vindt. Ondertussen zingt ze alle Engelse nummers al helemaal mee. Toen ik zag dat Nikki op het Paradie festival in Overschie zou optreden van 18.00-19.00 uur was het plannetje haar een keer mee te nemen snel gemaakt. Van de week vertelden we haar dat ze haar favoriete zangeres een keertje live zou kunnen zien. Dat gezichtje was onbetaalbaar. De hele week had ze het erover en we kochten oordopjes voor haar, want ze wilde graag helemaal vooraan staan
(Goh, van wie zou ze dat hebben).

Gisteren was het eindelijk zover! Helaas regende het heel hard en we schuilden tot Leonie Meijer kwam optreden. Toen zijn we vooraan bij het podium gaan staan. Mila genoot met volle teugen dat zij bij een concert kon zijn. Om 18.00 uur kwam eindelijk Nikki op het podium en Mila zat bovenop het hek. Ze vond het helemaal geweldig, daar stond Nikki voor haar neus te zingen. Gelukkig was het opgehouden met regenen en de zon brak zelfs af en toe door. Wat was het geweldig om Mila zo te zien genieten. Alles zong ze heel hard en enthousiast mee en ze stond in standje megablij! Tijdens het concert zei ze tegen me dat ze graag met Nikki op de foto wilde, dus hebben we een foto gemaakt voor het podium met Nikki “op” ons hoofd. En het was nog te proberen haar na het concert op te zoeken. Bij het laatste nummer was Mila helemaal verdrietig dat het al was afgelopen. Het hele uur had ze zitten swingen op het hek en no way dat ik haar naar beneden mocht halen!

Na afloop van het concert liepen we naar de zijkant van het podium waar een aantal fans en handtekeningen jagers zich hadden verzameld. Een fotograaf vroeg of Nikki nog handtekeningen zou komen uitdelen en ik zei dat ik dat voor Mila wel hoopte. Hij ging het even vragen en liep het hek binnen. Niet veel later kwam Nikki naar het hek om even met iedereen te kletsen en voor de gebruikelijke foto’s en handtekeningen. Nikki vroeg aan Mila of ze het concert leuk had gevonden en zakte door haar knieën voor een foto met haar. Nikki vond het knap dat ze alle nummers kon meezingen. Het stralende hoofdje van Mila zegt genoeg, ze vond het prachtig! Daarna wilde ik ook nog even met haar op de foto en Mila riep: “Ik wil er ook op!” Nikki zei: “Kom er maar bij”, en pakte Mila’s handje vast. Resultaat: wederom een superleuke foto! Toen gingen we uit de rij en Mila stond te stuiteren. Alleen, pruillipje, ze was vergeten een handtekening te vragen. Ik vroeg haar wat ze dan wilde laten signeren en toen kwam ze met haar cap aanlopen. Tinus stond vooraan en hij nam Mila bij zich voor een handtekening. Ze schreef: Voor Mila, Heel veel liefs x Nikki. En ik vertelde haar dat Mila Marco Borsato heeft afgezworen en toch echt fan van Nikki is geworden. Mila stond heel hard te knikken en Nikki aaide over haar wangetje: “Wat ben jij een lieffie” zei ze. Tja dat is punten scoren bij mijn meisje hoor!

 
 
 
Daarna kochten we met de laatste muntjes drie ijsjes en met een stuiterende Mila verlieten we het festival. Ik vond het echt heel bijzonder zo’n concert met mijn meisje, helemaal vooraan en nog een foto met Nikki gescoord ook! Gelukkig hebben we de foto's nog...

We hebben een heerlijke vakantie achter de rug in Zweden. Twee weken lang in een typisch Zweeds huisje 50 meter van zee, naast een prachtig afgezet natuurgebied. De vakantiepret begon al met de autorit erheen van 1100 km. De eerste stop was bij oma Loes en opa Theo waar Mila aan het logeren was. Ze heeft mijn moeder door de laatste chemo heengesleept en ze was heel blij dat ze Mila heeft mogen lenen. Mila hield haar lekker gaande en leidde de aandacht af van alle pijntjes en bijwerkingen van de chemokuur. Na een lange stop namen we onze dochter mee. Mila en Nathan zaten lekker op de achterbank met een zak popcorn en de DVD spelers en de reis ging heel voorspoedig. We overnachtten in een familiekamer in een Gasthaus in Tarp, net voor de Deense grens. De volgende dag reden we door naar Zweden en beide dagen heeft het heel erg hard geregend. We hadden een zomerhuisje in Haverdal in Zuid-Zweden, vlakbij Halmstad. Het weer was op zich redelijk, veel bewolking af en toe een regenachtige dag en zelfs een paar zonnige dagen ertussen. En de temperatuur was over het algemeen lekker rond 18-19 graden.

De vakantie hebben we lekker ingevuld met allerlei verschillende activiteiten. Wandelingen maken door het natuurgebied en spannende paadjes ontdekken, picknicken in het bos, 3 dagen bakken op het strand, BBQ in de enorme tuin, avonturen park bezoeken, ijsjes snoepen, enorme 2000-5000 m2 bubble jungle/ballorig achtige indoorspeeltuinen en zelf cupcakes bakken en versieren op de regenachtige dagen, dorpjes in de buurt bezoeken en lekker uit eten met zijn allen. Daarnaast ben ik nog naar 2 Roxette concerten geweest in Tivoli in Kopenhagen en in Goteborg. Heerlijk om mijn Internationale vriendinnen van vroeger weer te zien en te knuffelen! 



Op de terugweg zijn we met de boot van Rodby naar Puttgarden gegaan en konden we met de eerste boot mee zonder dat we hadden gereserveerd. Daarna overnachtten we in Lubeck en reden we de volgende dag door naar Loes en Theo om daar nog een nachtje te logeren en vervolgens Nathan achter te laten voor een logeerpartijtje.

Kortom een heerlijke vakantie! En Zweden is echt een prachtig land, een aanrader wat ons betreft. Waar zijn jullie in de zomervakantie heen gegaan?

Via de Facebook site van de Etos won ik vorige maand een Gooische Vrouwen Make-Over door het visagisten team van de film. Helemaal leuk want ik houd wel van dat soort dingen! Vrijdag mocht ik naar de Van Nelle Ontwerpfabriek in Rotterdam komen voor de make-over. Met de auto croste ik naar Rotterdam. Ik werd enthousiast onthaald door het stylistenteam. Er zat al een ander meisje in de haarstyling en ik mocht gelijk plaatsnemen. Zygia Jongbloed ging me in de professionele make-up zetten. Ze begon gelijk met het plukken van mijn wenkbrauwen en vroeg me of ik niemand had meegenomen. Tja, vrijdagmiddag werken de meeste mensen. De moeder van het meisje tegenover me was meegekomen. Waarom had ik mijn moeder niet meegenomen? Hmmm ja, die is gisteren met haar eerste chemo gestart, dus nee dat ging ‘m ook niet worden.





Het mocht de pret niet drukken, we zaten lekker te kletsen en al snel bleek Zygia Nathalie ook te kennen. Er werd gestunt met kwastjes, nepwimpers, verfjes en poedertjes en het resultaat was echt super mooi! Zygia gaf me nog wat tips en ze vond dat ik al goed op weg was met mijn eigen make-up qua kleur en opbrengen. Shimona maakte ondertussen wat foto’s van het geheel.



Na de make-up mocht ik bij Angelique Woudenberg plaatsnemen om mijn haar te laten stylen. Zij voorzag me van een prachtige bos krullen. Goh, wat is dat een ander gezicht! En zo gaaf! De meiden van het stylingteam zagen wel potentie in me voor een modellencarrière. Ik dacht zelf de houdbaarheidsdatum al lang te zijn overschreden, maar er is overal wel markt voor. Nou wie weet schrijf ik me ooit nog eens in. Shimona schoot nog wat superleuke foto’s. Meet the new me!

Yesss vandaag is de dag dat ik alweer 35 jaar op deze aarde rond mag zwerven! Om half 1 kwam ik ter wereld met alleen mijn vader en moeder aanwezig. Ik wil iedereen bedanken voor het warme welkom van lieve berichtjes op mijn hyves, facebook en twitter, heerlijk!

Met mijn moeder gaat het ook goed naar omstandigheden, dus ik vier het leven om me heen hoor!! Hang de slingers op en dans met iedereen Het leven is al veel te kort!

Ik zal gelijk ook even een update over mijn moeder neerzetten. Woensdag kwamen er positieve uitslagen van haar terug. Het snijvlak is schoon en in de geamputeerde borst was nog een tumor van een halve cm gevonden. Dus het is allemaal niet voor niets geweest. Nu volgt er de komende weken een zes keer chemokuur met drie rustweken ertussen om bij te komen. Ik hoor hele nare dingen over chemo en ik zie er erg tegenop dat ze hier doorheen moet. Maar als iemand het aankan is zij het. Wat is ze sterk, nuchter en realistisch en wat ben ik trots op hoe ze het allemaal handelt. En de kinderen reageerden ook heel goed op de “nieuwe” oma. Zo geweldig, de kinderen hadden allebei hun eigen kijk op het geheel. Mila van 6 miste het kussentje van oma waar ze zo lekker tegenaan kan liggen. Dus mijn moeder zei dat ze voortaan altijd op de andere kant mag komen liggen. Nathan van 3 vroeg zich af of oma haar borst weer ging opblazen als de “sticker” eraf gehaald werd. Hij vond het er nogal leeggelopen uitzien, haha! Mijn moeder lag echt in een deuk, heerlijk hoe relativerend dat werkt.

Ik ben net lekker naar de kapper geweest en de nieuwe Jan gescoord met een heerlijke fotoreportage met Marco erin. Leuk kado want een deel van de opbrengst gaat naar War Child! Zoals je ziet heb ik de verjaardagsknuffel van Jan en Marco binnen ;-)


Knuffelssssssss!

Waar moet ik beginnen…? Mijn gedachten en gevoelens razen door mijn lijf en zoeken een uitweg. Hopelijk lucht het wat op om het op te schrijven. Ik heb veel meegemaakt in mijn leven, ben daardoor een kei in relativeren en optimistisch blijven. Maar nu weet ik even niet wat ik met mezelf aanmoet.

HOERAAA!!
Vanmorgen begonnen we de dag met kadootjes en verjaardagsliedjes in bed op een veel te vroeg tijdstip. Mijn stoere, mooie meid wordt vandaag alweer 6 jaar! En oh wat is ze trots. De meesten in haar klas zijn immers al lang 6 jaar. Vandaag tracteert ze manderijntjes met een vrolijk prikktertje en een lekker spekkie. En nog een klein opschrijfboekje erbij. Dat komt vast goed.



Vanmorgen kreeg ze al een prachtige muts aangemeten door de juf en huppelde ze trots door de klas.

Vanmiddag mag ze met een paar kindjes uit haar klas haar verjaardagsfeestje vieren. Ze wilde lekker gaan knutselen, dus dat zet ik zometeen allemaal klaar. Nathan kan niet wachten en ik krijg elke minuut de vraag wanneer de kinderen komen. Vanavond lekker pannenkoeken eten en dan iedereen weer thuis afleveren. Heerlijk, ik weet zelf ook nog wel hoe spannend ik dat vroeger vond JARIG zijn!! Ik hoop voor haar net zoveel leuke herinneringen te kunnen opbouwen! En als ik dat stralende snoetje zo zie, komt dat prima in orde!

Hmmm heb ik eindelijk de bankpas in handen dus ik ga als een speer veldkaarten bestellen, krijg ik ingang L kaarten. Terwijl mijn dinnetjes ingang E hebben en ik volgens mij altijd bij ingang E lig te buurten bij mijn borsatie buddies. Je kunt de ingang niet kiezen he.. Hebben er meer ingang L?? Of wil er iemand ingang L misschien ruilen voor een ingang E?

Maar het goede nieuws is, IK HEB EEN KAARTJE voor woensdag 11 mei! Wie ga ik daar nog meer zien?